Deur Abel Botha

Daar is mense wat frons as hulle die woorde jag en natuurbewaring in een sinnetjie saam aantref, veral nog met die konnotasie dat díe twee begrippe enigsins met mekaar verband kan hou. Tog is jag vandag een van die belangrikste fasette of dan meganismes vir die effektiewe bewaring van die natuur.

Jare gelede, voordat die impak van menslike oorbevolking ‘n wesentlike effek  op die natuur gehad het, was daar ‘n redelike balans in die natuur. Dit was weliswaar ‘n dinamiese balans, in die sin dat die weegskaal soms te veel na die een kant toe oorgehel het in die guns van byvoorbeeld die predatore, en dan weer in die guns van die grasvreters ensovoorts, totdat grootskaalse vrektes die balans weer drasties herstel het.  Die balans in die voedselketting is gehandhaaf deurdat die grasvreters se getalle in toom gehou is deur die predatore, die plantmateriaal was nooit onherstelbaar beskadig nie. Wanneer droogtes erg begin raak het, het baie grasvreters gevrek, ander spesies het migreer na beter weivelde en altyddeur was die predatore daar om oorbevolking van spesies te keer. In hierdie voedselketting was die mens net nog ‘n predator wat sy rol gespeel het om hierdie fyn balans te help bewaar.

Namate die menslike bevolking vermeerder het, is hierdie balans mettertyd al meer versteur totdat daar in die laaste twee eeue reeds spesies begin verdwyn het en ander op die gevaarlys begin verskyn het. Daar is sommige mense wat beweer dat jag die oorsaak was van die verdwyning van hierdie spesies en van groot getalle wild wat voorheen ons land bevolk het. Ons as jagters ontken dat dit so is. Eerstens kyk ons na die definiese van jag soos ons as etiese jagters dit beskryf : Jag is die opsporing van ‘n dier in sy